Ceremonia otwarcia Challenge 1934. Po lewej: ekipa krajowy (samoloty RWD-9 i PZL.26), po środku: partia czechosłowacki (samoloty RWD-9 tudzież duet Aero A.200), po prawej: partia język niemiecki (Bf 109, Klemm Kl 36, Fieseler Fi 97). Grupa włoski coraz nie dotarł.

Międzynarodowe Współzawodnictwo Samolotów Turystycznych Challenge 1934 – odbywały się w dniach 28 lipca–16 września 1934 roku w Warszawie i były czwartym i ostatnim konkursem z cyklu Challenge organizowanym przez Międzynarodową Federację Lotniczą. Zakończyły się zwycięstwem ekipy polskiej, w kompozycja której wchodzili Jerzy Bajan i Gustaw Pokrzywka. Zespół ta brała również współpraca w poprzednich zawodach.

Spis treści

• 1 Opis
• 2 Samoloty
• 3 Próby techniczne
• 4 Wyniki zawodów
• 5 Bibliografia
• 6 Przypisy
• 7 Zobacz też

//

Opis

Medal upamiętniający wygrana Żwirki i Wigury w Challenge 1932

Zawody z roku 1934 organizował Aeroklub Krajowy, gdyż partia krajowy – Franciszek Żwirko i Stanisław Wigura – zwyciężyła w ich poprzedniej edycji. Jak że głównym celem zawodów była pobudzanie rozwoju lotnictwa turystycznego, tym łącznie ucisk w ocenianiu wyników położono na zdolność produkcyjna i forma samolotów biorących w nich współpraca. Przecież to jednostkowe umiejętności pilotów ostentacyjny się rozstrzygające.

Ceremonia otwarcia odbyła się 28 lipca 1934 roku na Polach Mokotowskich w Warszawie. Zespół włoska przybyła z dwugodzinnym opóźnieniem spowodowanym złymi warunkami atmosferycznymi. W trakcie pokazów lokalny płatowiec PZL P.7a uległ rozbiciu w trakcie akrobacji, aczkolwiek pilotowi udało się przeżyć.

Samolot PZL P.7a

Liczba ekip, a dodatkowo samolotów biorących wkład w Challenge 1934, była mniejsza aniżeli w poprzedniej edycji i zmalała w drobny mak do 34 maszyn w porównaniu z 43 maszynami, które wystąpiły w 1932. Stało się właśnie, albowiem konkurs przerodziły się w trudną imprezę specjalistyczną, stawiającą wysokie wymagania sprzętowi tudzież wymagającą wysokiego poziomu wyszkolenia załóg. Większe szanse miały samoloty umyślnie opracowane na zawody.

Ekipy składały się z dwóch osób: pilota i inżynieria. W Challenge 1934 brały współpraca ekipy z jeno czterech krajów: z Nasz, Szwab, Włoch i Czechosłowacji. Aeronauta brytyjski, Walter MacPherson, przystąpił do konkursu w polskiej ekipie. Ekipa francuszczyzna, składający się z ośmiu ekip, zrezygnował z udziału w zawodach, albowiem budowa samolotu Caudron C.500 nie została dokończona na era, a poza tym płatowiec ważył zbytnio bez liku. Za osiągnięcie pierwszego miejsca w zawodach przewidziano nagrodę w wysokości 100 tysięcy franków francuskich, za drugie obszar 40 tysięcy FRF, za trzecie 20 tysięcy FRF, za czwarte 10 tysięcy FRF zaś po 6 tysięcy na rzecz pozostałych 15 ekip.

Polskę reprezentowało 11 załóg latających na samolotach RWD-9 i PZL-26, skonstruowanych nie bez przyczyny na współzawodnictwo Challenge w oparciu o RWD-6 i PZL-19. Załogi Piotr Dudziński – Eustachy Kołodziej, Szczepan Grzeszczyk – Ładysław May, Jan Balcer – Jan Kulza, Andrzej Włodarkiewicz – Eugeniusz Przysiecki, Ignacy Giedgowd – Marian Kmieć startowały na samolotach PZL-26. Załogi Jerzy Bajan – Gustaw Pokrzywka, Jan Buczyński – Tadeusz Lewkowicz, Stanisław Płonczyński – Stanisław Zientek, Tadeusz Karpiński – Adam Mit startowały na samolotach RWD-9S, napędzanych polskimi silnikami Skoda GR-760 konstrukcji inż. Stanisława Nowkuńskiego. Załogi Henryk Skrzypiński – Michał Lorenc, Stefan Florianowicz – Leon Zamiara startowały na samolotach RWD-9W, napędzanych czeskimi silnikami Walter Bora. Prócz ekipy polskiej, dwie samoloty RWD-9W użytkowała zespół czechosłowacka. Swoją drogą w barwach Krajowy startowała również jedna ekipa angielska i jedna austriacka.

Samoloty

Polski PZL.26 SP-PZM i jego cicerone Jerzy Giedgowd w czasie Challenge 1934

Zawody przewidziane były jak współzawodnictwo samolotów turystycznych, w takim przypadku maszyny biorące w nich wkład musiały wciąć na swój pokład co w żadnym razie duet osoby, wystartować i wysadzić na ląd na krótkim pasie startowym i zaliczyć wyznaczony odległość z dobrą prędkością marszową. Na Challenge 1934 wszystkie kraje przygotowały nowe samoloty mające dać sobie radę wygórowanym wymaganiom – jedynym wyjątkiem była machina MacPhersona, de Havilland DH 80 Puss Moth, kto jednakowoż również zmodyfikowano na potrzeby tych elitarnych zawodów. Wszystkie samoloty były jednopłatowcami konstrukcji mieszanej lub metalowej z 3 czy też 4 siedzeniami w zamkniętej kabinie zaś posiadały zaawansowaną technologię konstrukcji skrzydeł (m.in. klapy i skrzela).

Większość samolotów była szybkimi dolnopłatami: niemieckie Messerschmitt Bf 108 (4 maszyny), Fieseler Fi 97 (5) i Klemm Kl 36 (4); polskie PZL.26 (6), włoskie Pallavicino PS-1 (2), Breda Ba-39 (2), Ba-42 (2) i czeskie Aero A.200 (2). Wyjątkiem był istotny płatowiec polskich zespołów, górnopłat RWD-9 (7 maszyn), na którym latała również jedna z czeskich ekip, i Puss Moth MacPhersona. Z tych wszystkich maszyn zaledwie Bf 108 i PS-1 miały chowane podwozie.

Samoloty niemieckie miały numery startowe od 12 do 26, włoskie od 41 do 46, czechosłowackie od 51 do 54, a polskie od 61 do 81. Numery umieszczano na kadłubach maszyn w polu czarnego kwadratu.

Próby techniczne

29 sierpnia rozpoczęła się diagnoza techniczna maszyn biorących wkład w zawodach. Jak, że był to turniej ustawiony na samoloty turystyczne, to punktami nagradzano również takie cechy kiedy: wygodna kabina z dobrą widocznością, frekwencja trzeciego i czwartego fotela, i ich umiejscowienie tuż przy siebie, dekoracyjny składanie wskaźników, wygodę i prędkość uruchamiania silnika, łatwość składania skrzydeł, urządzenia podwyższające stopień bezpieczeństwa i nowoczesną konstrukcję z użyciem metalu. Widzialność oceniana była przez położenie lampy w kabinie samolotu stojącego w zaciemnionym hangarze i badaniu oświetlonej strefy.

RWD-9 Jerzego Bajana w trakcie próby składania skrzydeł. W trakcie prób technicznych aeroplan otrzymał 427 pkt, co uplasowało go na 5 pozycji.

Wszystkie niemieckie i włoskie samoloty, a oraz de Havilland przekroczyły narzucony zakres masy pustego samolotu, wynoszący 56 056 kg, w związku z czym niektóre zbyteczne części musiały stać się rozmontowane. Pierwszą zakończoną próbą było szybkie uruchamianie silnika przeprowadzone w dniach 31 sierpnia–1 września. Gros samolotów zdobyło maksymalną kwota 24 punktów.

Ocena techniczna trwała ondulacja do 4 września, a największą wolumen punktów otrzymały: Bf 108 (450–452 pkt), potem Pallavicino PS-1 (438 pkt), Fi 97 (428–431 pkt), Aero A.200 (429 pkt) a RWD-9 (427 pkt). Po nich następowały: Klemm Kl 36 (394–407 pkt), PZL.26 (383 pkt), Puss Moth (373 pkt) i Bredy (323–346 pkt).

W dniach 3–4 września odbywały się próby krótkiego startu, które wymagały od ekip przelecenia powyżej 8-metrowej wysokości bramą. Najważniejszy plon osiągnął Pepik Vojtěch Žaček, jaki wystartował z najkrótszego dystansu, tj. 74.5 m (Aero A.200); za przedtem uplasował się Jerzy Bajan (RWD-9) tudzież Ján Ambruš również na A.200. Polskie samoloty RWD-9 i PZL.26 natomiast niemieckie Fi 97 dodatkowo osiągnęły dobre wyniki, oraz włoskie i pozostałe niemieckie samoloty na pokaz się w dużej mierze gorsze, z rezultatami w górę 100 m. Na rzecz porównania, pierwszy wytwór z zawodów Challenge 1932 wyniósł 91.6 m.

Najlepsze wyniki próby krótkiego startu

 
Pilot
Kraj
Samolot
Odległość  
Punkty

1.
Vojtěch Žaček
Czechosłowacja  
Aero A.200
74.5 m
141 pkt

2.
Jerzy Bajan
Polska
RWD-9S
76.1 m
140 pkt

3.
Ján Ambruš
Czechosłowacja
Aero A.200
77.6 m
138 pkt

4.
Szczepan Grzeszczyk
Polska
PZL.26
78.2 m
138 pkt

5.
Gerhard Hubrich
Czereda Niemiecka
Fieseler Fi 97  
78.3 m
138 pkt

Wyniki zawodów

J. Bajan (po lewej) z marszałkiem Józefem Piłsudskim (w środku) i G. Pokrzywką (po prawej) po zwycięstwie w Challenge 1934

Ceremonia zamknięcia zawodów odbyła się wnet po próbie szybkości maksymalnej, która miała obszar 16 września. Zwycięzcami klasyfikacji generalnej była kraj nad wisłą ekipa w składzie: przewodnik Jerzy Bajan i mechanik Gustaw Pokrzywka. Powodzenie nie był jeno wynikiem ich wyjątkowych umiejętności pilotażowych, atoli również zaawansowanej technologii polskiego samolotu RWD-9. Ze względu zwycięstwu Bajana i Pokrzywki, Rzeczpospolita polska otrzymała system prawny organizacji następnych zawodów z cyklu Challenge, które miały ukończyć się w 1936. Jeżeli powodzenie z 1932 a 1934 roku został powtórzony, czara zawodów zostałby przyznany Polsce na własność. Natomiast Challenge 1936 obecnie się nie odbył. Rzeczpospolita polska (jak zdobywca) zrezygnowała z organizacji ze względu na koszty, i pozostałe państwa (przewidując zbliżającą się wojnę) przesunęły zainteresowania na bieg samolotów wojskowych.

 
Pilot
Kraj
Samolot
Nr rej.
/ nr start.
Pkt: Tech.
+ Rajd + Studnia.
= Razem

1.
Jerzy Bajan
Polska
RWD-9S
SP-DRD / 71
994 + 861 + 41
1896

2.
Stanisław Płonczyński
Polska
RWD-9S
SP-DRC / 75
953 + 868 + 45
1866

3.
Hans Seidemann
Szereg Niemiecka
Fieseler Fi 97
D-IPUS / 19
939 + 874 + 33
1846

4.
Ján Ambruš
Czechosłowacja
Aero A.200
OK-AMB / 52
915 + 880 + 27
1822

5.
Theo Osterkamp
Czereda Niemiecka
Bf 108A
D-IMUT / 14
854 + 875 + 81
1810

6.
Werner Junck
Zastęp Niemiecka
Bf 108A
D-IJES / 16
895 + 838 + 73
1806

7.
Jan Buczyński
Polska
RWD-9S
SP-DRE / 72
920 + 836 + 44
1800

8.
Jan Anderle
Czechosłowacja
RWD-9W
OK-AMD / 54
915 + 855 + 27
1797

9.
Georg Pasewaldt
Czereda Niemiecka
Fieseler Fi 97
D-IDAH / 22
885 + 880 + 29
1794

10.
Karl Francke
Czereda Niemiecka
Bf 108A
D-IGAK / 15
899 + 816 + 77
1792

11.
Piotr Dudziński
Polska
PZL.26
SP-PZL / 61
875 + 880 + 31
1786

12.
Kurt Bayer
Zastęp Niemiecka
Fieseler Fi 97
D-IBYR / 18
902 + 854 + 26
1782

13.
Wolf Hirth
Zastęp Niemiecka
Fieseler Fi 97
D-IVIF / 17
915 + 819 + 27
1761

14.
Vojtěch Žaček
Czechosłowacja
Aero A.200
OK-AMA / 51
890 + 845 + 14
1749

15.
Henryk Skrzypiński
Polska
RWD-9W
SP-DRB / 76
883 + 826 + 33
1742

16.
Gerhard Hubrich
Szereg Niemiecka
Fieseler Fi 97
D-IZUH / 21
936 + 763 + 29
1728

17.
Ignacy Giedgowd
Polska
PZL.26
SP-PZM / 62
839 + 880 + 0
1719

18.
Armando François
Włochy
Pallavicino PS-1
I-FRAN / 42
801 + 747 + 13
1561

19.
Ernesto Sanzin
Włochy
Breda Ba-39S
I-LUDO / 46
559 + 723 + 0
1282

Bibliografia

• Marian Krzyżan: “Międzynarodowe turnieje lotnicze 1929-1934″, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, Syreni gród 1988, ISBN 83-206-0637-3

Przypisy

1. ↑ Samoloty polskie - Challenge International de Tourisme
2. ↑ Lotnicza Lechistan - Challenge 1934: czara na rzecz Polski
3. ↑ Virango.pl - Współpraca Polaków w Międzynarodowych Turniejach Samolotów Turystycznych Challenge
4. ↑ Samoloty.pl - RWD-9

Zobacz też

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Challenge 1934

• Challenge 1929
• Challenge 1930
• Challenge 1932

Kategorie: Zawody lotnicze • 1934 w sporcie

Daniel Ray Ainge (ur. 17 marca 1959 r. w Eugene, Oregon) były jankeski koszykarz, pogrywający w lidze NBA na pozycji shooting guard, a i baseballista. Dualny czempion NBA z drużyną Boston Celtics. Współcześnie kierownik wykonawczy ds. koszykówki w macierzystym klubie.

Wszechstronnie uzdolniony, w szkole średniej z powodzeniem grał w noga, tudzież na uniwersytecie Brigham Young University, plus w baseball. W 1979 rozpoczął występy w profesjonalnym klubie MLB - Toronto Blue Jays. W 1981 został wybrany w drafcie przez Boston Celtics, którzy musieli okupić jego kontrakt od drużyny Blue Jays. Pomimo początkowych niepowodzeń, lada dzień Ainge stał się kluczowym graczem drużyny i walnie przyczynił się do zdobycia przez Celtów dwóch tytułów Mistrza NBA, w 1984 i 1986 r. W 1989 został wspomniany z Sacramento Kings, od 1990 grał w Portland Trail Blazers, a od 1992 w Phoenix Suns. Obydwu ostatnim klubom pomógł w dostaniu się do finałów ligi, dokąd zostały pokonane przez, będących u szczytu potęgi Chicago Bulls. Zakończył karierę w 1995 r.

Po zakończeniu kariery zawdniczej imał się różnych profesji - był trenerem Suns, komentatorem stacji TNT, od 2003, jest dyrektorem wykonawczym ds. koszykówki w Celtics.

p • d • e
Boston Celtics 1983-84 Mistrzowie NBA

00 Parish • 3 Johnson • 8 Wedman • 28 Buckner • 30 Carr • 31 Maxwell • 32 McHale • 33 Bird (MVP Finałów) • 40 Clark • 43 Henderson • 44 Ainge • 50 Kite • Trener Jones

p • d • e
Boston Celtics 1985-86 Mistrzowie NBA

00 Parish • 3 Johnson • 5 Walton • 8 Wedman • 11 Vincent • 12 Sichting • 32 McHale • 33 Bird (MVP Finałów) • 34 Carlisle • 44 Ainge • 45 Thirdkill • 50 Kite • Trener Jones

Kategorie: Urodzeni w 1959 • Amerykańscy koszykarze • Amerykańscy baseballiści • Boston Celtics • Sacramento Kings • Portland Trail Blazers • Phoenix Suns • Trenerzy koszykarscyUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Sezon 1934/1935 był 60. w historii angielskiej piłki nożnej.

Spis treści

• 1 Zwycięzcy poszczególnych rozgrywek klubowych w Anglii
• 2 Rozgrywki ligowe
  • 2.1 First Division
  • 2.2 Second Division
  • 2.3 Third Division North
  • 2.4 Third Division South

//

Zwycięzcy poszczególnych rozgrywek klubowych w Anglii

Rozgrywka
Zwycięzca
Wicemistrz

First Division
Arsenal
Sunderland

Second Division
Brentford
Bolton Wanderers

Third Division North
Doncaster Rovers
Halifax Town

Third Division South
Charlton Athletic
Reading

FA Cup
Sheffield Wednesday
West Bromwich Albion

Charity Shield
Arsenal
Manchester City

Rozgrywki ligowe

First Division

M
Z
R
P
B+
B-
RB
Pkt

1
Arsenal
42
23
12
7
115
46
2.500
58

2
Sunderland
42
19
16
7
90
51
1.765
54

3
Sheffield Wednesday
42
18
13
11
70
64
1.094
49

4
Manchester City
42
20
8
14
82
67
1.224
48

5
Grimsby Town
42
17
11
14
78
60
1.300
45

6
Derby County
42
18
9
15
81
66
1.227
45

7
Liverpool
42
19
7
16
85
88
0.966
45

8
Everton
42
16
12
14
89
88
1.011
44

9
West Bromwich Albion
42
17
10
15
83
83
1.000
44

10
Stoke City
42
18
6
18
71
70
1.014
42

11
Preston North End
42
15
12
15
62
67
0.925
42

12
Chelsea
42
16
9
17
73
82
0.890
41

13
Aston Villa
42
14
13
15
74
88
0.841
41

14
Portsmouth
42
15
10
17
71
72
0.986
40

15
Blackburn Rovers
42
14
11
17
66
78
0.846
39

16
Huddersfield Town
42
14
10
18
76
71
1.070
38

17
Wolverhampton Wanderers
42
15
8
19
88
94
0.936
38

18
Leeds United
42
13
12
17
75
92
0.815
38

19
Birmingham City
42
13
10
19
63
81
0.778
36

20
Middlesbrough
42
10
14
18
70
90
0.778
34

21
Leicester City
42
12
9
21
61
86
0.709
33

22
Tottenham Hotspur
42
10
10
22
54
93
0.581
30

Second Division

M
Z
R
P
B+
B-
RB
Pkt

1
Brentford
42
26
9
7
93
48
1.938
61

2
Bolton Wanderers
42
26
4
12
96
48
2.000
56

3
West Ham United
42
26
4
12
80
63
1.270
56

4
Blackpool
42
21
11
10
79
57
1.386
53

5
Manchester United
42
23
4
15
76
55
1.382
50

6
Newcastle United
42
22
4
16
89
68
1.309
48

7
Fulham
42
17
12
13
76
56
1.357
46

8
Plymouth Argyle
42
19
8
15
75
64
1.172
46

9
Nottingham Forest
42
17
8
17
76
70
1.086
42

10
Bury
42
19
4
19
62
73
0.849
42

11
Sheffield United
42
16
9
17
79
70
1.129
41

12
Burnley
42
16
9
17
63
73
0.863
41

13
Hull City
42
16
8
18
63
74
0.851
40

14
Norwich City
42
14
11
17
71
61
1.164
39

15
Bradford Zieleniec Avenue
42
11
16
15
55
63
0.873
38

16
Barnsley
42
13
12
17
60
83
0.723
38

17
Swansea City
42
14
8
20
56
67
0.836
36

18
Port Vale
42
11
12
19
55
74
0.743
34

19
Southampton
42
11
12
19
46
75
0.613
34

20
Bradford City
42
12
8
22
50
68
0.735
32

21
Oldham Athletic
42
10
6
26
56
95
0.589
26

22
Notts County
42
9
7
26
46
97
0.474
25

Third Division North

M
Z
R
P
B+
B-
RB
Pkt

1
Doncaster Rovers
42
26
5
11
87
44
1.977
57

2
Halifax Town
42
25
5
12
76
67
1.134
55

3
Chester City
42
20
14
8
91
58
1.569
54

4
Lincoln City
42
22
7
13
87
58
1.500
51

5
Darlington
42
21
9
12
80
59
1.356
51

6
Tranmere Rovers
42
20
11
11
74
55
1.345
51

7
Stockport County
42
22
3
17
90
72
1.250
47

8
Mansfield Town
42
19
9
14
75
62
1.210
47

9
Rotherham United
42
19
7
16
86
73
1.178
45

10
Chesterfield
42
17
10
15
71
52
1.365
44

11
Wrexham
42
16
11
15
76
69
1.101
43

12
Hartlepool United
42
17
7
18
80
78
1.026
41

13
Crewe Alexandra
42
14
11
17
66
86
0.767
39

14
Walsall
42
13
10
19
81
72
1.125
36

15
York City
42
15
6
21
76
82
0.927
36

16
New Brighton
42
14
8
20
59
76
0.776
36

17
Barrow
42
13
9
20
58
87
0.667
35

18
Accrington Stanley
42
12
10
20
63
89
0.708
34

19
Gateshead
42
13
8
21
58
96
0.604
34

20
Rochdale
42
11
11
20
53
71
0.746
33

21
Southport
42
10
12
20
55
85
0.647
32

22
Carlisle United
42
8
7
27
51
102
0.500
23

Third Division South

M
Z
R
P
B+
B-
RB
Pkt

1
Charlton Athletic
42
27
7
8
103
52
1.981
61

2
Reading
42
21
11
10
89
65
1.369
53

3
Coventry City
42
21
9
12
86
50
1.720
51

4
Luton Town
42
19
12
11
92
60
1.533
50

5
Crystal Palace
42
19
10
13
86
64
1.344
48

6
Watford
42
19
9
14
76
49
1.551
47

7
Northampton Town
42
19
8
15
65
67
0.970
46

8
Bristol Rovers
42
17
10
15
73
77
0.948
44

9
Brighton & Hove Albion
42
17
9
16
69
62
1.113
43

10
Torquay United
42
18
6
18
81
75
1.080
42

11
Exeter City
42
16
9
17
70
75
0.933
41

12
Millwall
42
17
7
18
57
62
0.919
41

13
Queen’s Zieleniec Rangers
42
16
9
17
63
72
0.875
41

14
Leyton Orient
42
15
10
17
65
65
1.000
40

15
Bristol City
42
15
9
18
52
68
0.765
39

16
Swindon Town
42
13
12
17
67
78
0.859
38

17
Bournemouth
42
15
7
20
54
71
0.761
37

18
Aldershot
42
13
10
19
50
75
0.667
36

19
Cardiff City
42
13
9
20
62
82
0.756
35

20
Gillingham
42
11
13
18
55
75
0.733
35

21
Southend United
42
11
9
22
65
78
0.833
31

22
Newport County
42
10
5
27
54
112
0.482
25

M = rozegrane mecze; Z = zwycięstwa; R = remisy; P = porażki; B+ = bramki zdobyte; B- = bramki stracone; RB = podejście bramek zdobytych do bramek straconych; Pkt = punkty

p • d • e
Sezony piłki nożnej w Anglii

1871/1872 • 1872/1873 • 1873/1874 • 1874/1875 • 1875/1876 • 1876/1877 • 1877/1878 • 1878/1879 • 1879/1880 • 1880/1881• 1881/1882 • 1882/1883 • 1883/1884 • 1884/1885 • 1885/1886 • 1886/1887 • 1887/1888 • 1888/1889 • 1889/1890 • 1892/1893 • 1893/1894 • 1894/1895 • 1895/1896 • 1896/1897 • 1897/1898 • 1898/1899 • 1899/1900 • 1900/1901 • 1901/1902 • 1902/1903 • 1903/1904 • 1904/1905 • 1905/1906 • 1906/1907 • 1907/1908 • 1908/1909 • 1909/1910 • 1910/1911 • 1911/1912 • 1912/1913 • 1913/1914 • 1914/1915 • 1915/1916 • 1916/1917 • 1917/1918 • 1918/1919 • 1919/1920 • 1920/1921 • 1921/1922 • 1922/1923 • 1923/1924 • 1924/1925 • 1925/1926 • 1926/1927 • 1927/1928 • 1928/1929 • 1929/1930 • 1930/1931 • 1931/1932 • 1932/1933 • 1933/1934 • 1934/1935 • 1935/1936 • 1936/1937 • 1937/1938 • 1938/1939 • 1939/1940 • 1940/1941 • 1941/1942 • 1942/1943 • 1943/1944 • 1944/1945 • 1945/1946 • 1946/1947 • 1947/1948 • 1948/1949 • 1949/1950 • 1950/1951 • 1951/1952 • 1952/1953 • 1953/1954 • 1954/1955 • 1955/1956 • 1956/1957 • 1957/1958 • 1958/1959 • 1959/1960 • 1961/1962 • 1962/1963 • 1963/1964 • 1964/1965 • 1965/1966 • 1966/1967 • 1967/1968 • 1968/1969 • 1969/1970 • 1970/1971 • 1971/1972 • 1972/1973 • 1973/1974 • 1974/1975 • 1975/1976 • 1976/1977 • 1977/1978 • 1978/1979 • 1979/1980 • 1980/1981• 1981/1982 • 1982/1983 • 1983/1984 • 1984/1985 • 1985/1986 • 1986/1987 • 1987/1988 • 1988/1989 • 1989/1990 • 1990/1991• 1991/1992 • 1992/1993 • 1993/1994 • 1994/1995 • 1995/1996 • 1996/1997 • 1997/1998 • 1998/1999 • 1999/2000 • 2000/2001 • 2001/2002 • 2002/2003 • 2003/2004 • 2004/2005 • 2005/2006 • 2006/2007 • 2007/2008

Kategorie: Sezony piłki nożnej w Anglii • 1934 w sporcie • 1935 w sporcie

Veselin Matić (ur. 21 lipca 1960), serbski koszykarz i instruktor, bramkarz reprezentacji Własny seniorów w koszykówce mężczyzn

Promocja zawodnicza

• Crvena Zvezda Belgrad (do 1979 roku)
• Beovuk, III konfederacja (1979-1983)

Awans trenerska

• Crvena Zvezda, instruktor kadetĂłw (1983-1989)
• asystent trenera (Dusko Vujosevicia) w juniorach i kadetach dawnej Jugosławii, roczniki 1969-1970 (1988-1989)
• OKK Belgrad, I instruktor, II związek (1989-1990)
• Karlsruhe, I instruktor, II konfederacja niemiecka (1990-1993)
• Crvena Zvezda, pomagier Vladislava Lucicia (1993-1994)
• Partizan Belgrad, prawa ręka Ranko Ĺťeravicy (1994-1996)
• trener reprezentacji kadetĂłw Serbii rocznika 1981 i barki juniorĂłw rocznika 1980 (1996-1997)
• Freiburg, I instruktor, I konfederacja niemiecka (1997-1998)
• Polonia Syreni grĂłd, I instruktor, II przymierze rzeczpospolita polska (1999-2000)
• Rhein Energie Osada, I instruktor, II przymierze niemiecka (2000-2001)
• trener pomocniczy w reprezentacji seniorĂłw Serbii (2001-2002)
• Rhein Energie, pomoc Svetislava Pesicia, I związek niemiecka (2001-2002)
• Rhein Energie, wĂłdz sportowy (2002-2004)
• trener reprezentacji Nasz seniorĂłw (2005-2006)
• BC Kalev Tallinn, I instruktor, związek estońska (lipiec 2006-)

Sukcesy

• wicemistrzostwo Jugosławii kadetĂłw z Crveną Zvezdą
• mistrzostwo Jugosławii jak pomagier z Crveną Zvezdą i Partizanem w latach 90.
• mistrzostwo Europy kadetĂłw w 1997 roku z Jugosławią
• utrzymanie zespołu Freiburga w Bundeslidze w 1998 roku
• awans z Polonią Syreni grĂłd do PLK w 2000 roku
• awans z Rhein Energie Osada do Bundesligi w 2001 roku
• miał wkład, jak instruktor pomocniczy, w mistrzostwie Europy i świata seniorskiej reprezentacji Serbii prowadzonej przez trenera Svetislava Pesicia w latach 2001-2002.

p â€˘ d â€˘ e
Selekcjonerzy reprezentacji Własny w koszykówce

Walenty Kłyszejko • Józef Pachla • Mieczysław Piotrowski • Jerzy Patrzykont • Tadeusz Ulatowski • Władysław Maleszewski • Jan Rudelski •

Romuald Markowski • Zygmunt Olesiewicz • Jerzy Lelonkiewicz • Witold ZagĂłrski • … • Arkadiusz Koniecki • Tadeusz Aleksandrowicz • Eugeniusz Kijewski • Piotr Langosz • Dariusz Szczubiał • Andrzej Kowalczyk • Veselin Matić • Andrej Urlep • Muli Katzurin

Kategorie: Urodzeni w 1960 • Trenerzy koszykarscy • Serbscy koszykarze

IV. Czempionat Europy w Boksie (mężczyzn) odbyły się w dniach 11-15 kwietnia 1934 w Budapeszcie (Węgry). Startowało 74 uczestników z 13 państw, w tym ośmiu reprezentantów Lokalny. Walczono w 8 kategoriach wagowych.

Spis treści

• 1 Medaliści
  • 1.1 Prestiż musza
  • 1.2 Ważność kogucia
  • 1.3 Ważność piórkowa
  • 1.4 Znaczenie lekka
  • 1.5 Znaczenie półśrednia
  • 1.6 Ważność średnia
  • 1.7 Doniosłość półciężka
  • 1.8 Znaczenie ciężka
• 2 Występy Polaków

//

Medaliści

Istotność musza

Złoto
Srebro
Brąz

Patrick Palmer  Anglia
Frigyes Kubinyi  Węgry
Szapsel Rotholc  Polska

Ważność kogucia

Złoto
Srebro
Brąz

István Énekes  Węgry
Stig Cederberg  Szwecja
Tadeusz Rogalski  Polska

Znaczenie piórkowa

Złoto
Srebro
Brąz

Otto Kästner  Niemcy
Dezső Frigyes  Węgry
Mieczysław Forlański  Polska

Prestiż lekka

Złoto
Srebro
Brąz

Mario Facchin  Włochy
Imre Harangi  Węgry
Karl Schmedes  Niemcy

Doniosłość półśrednia

Złoto
Srebro
Brąz

David McCleave  Anglia
István Varga  Węgry
Ole Röisland  Norwegia

Ranga średnia

Złoto
Srebro
Brąz

Lajos Szigeti  Węgry
Witold Majchrzycki  Polska
Alfredo Neri  Włochy

Doniosłość półciężka

Złoto
Srebro
Brąz

Hans Zehetmayer  Austria
Roman Antczak  Polska
Wilhelm Pürsch  Niemcy

Ranga ciężka

Złoto
Srebro
Brąz

Gunnar Bärlund  Finlandia
Herbert Runge  Niemcy
Patrick Floyd  Anglia

Występy Polaków

• Szapsel Rotholc (ważność musza) wygrał w ćwierćfinale z Haraldem Freimuthem (Estonia), w półfinale przegrał z Patrickiem Palmerem (Albion), a w walce o 3. obszar wygrał walkowerem z Ionem Sandu (Rumunia) zdobywając brąz medal
• Tadeusz Rogalski (prestiż kogucia) wygrał w ćwierćfinale z Sigundem Larsenem (Norwegia), w półfinale przegrał z Stigiem Cederbergiem (Szwecja), a w walce o 3. obszar wygrał walkowerem z Ulderigo Sergo (Włochy) zdobywając brąz medal
• Mieczysław Forlański (ranga piórkowa) wygrał w ćwierćfinale z Dumitru Iordanescu (Rumunia), przegrał w półfinale z Dezső Frigyesem (Węgry), wygrał walkę o 3. obszar z Václavem Ulrichem (Czechosłowacja) zdobywając brunatny medal
• Janisław Sipiński (istotność lekka) przegrał pierwszą walkę w ćwierćfinale z Imre Harangi (Węgry)
• Adam Seweryniak (ważność półśrednia) przegrał pierwszą walkę w ćwierćfinale z Domenico Celegato (Włochy)
• Witold Majchrzycki (znaczenie przeciętna) wygrał w ćwierćfinale z Blumem (Rajch), w półfinale z Alfredo Neri (Włochy), a w finale przegrał z Lajosem Szigetim (Węgry) zdobywając srebrzysty medal
• Roman Antczak (doniosłość półciężka) wygrał w ćwierćfinale z Istvánem Szabó (Węgry), w półfinale z Františkiem Havelką (Czechosłowacja), a w finale przegrał z Hansem Zehetmayerem (Austria) zdobywając srebrzysty medal
• Stanisław Piłat (istotność ciężka) wygrał pierwszą walkę w eliminacjach z Károlym Gyorffym (Węgry), a w ćwierćfinale przegrał z Josefem Kopeckým (Czechosłowacja)

p • d • e
Mistrzostwa Europy w boksie

Mężczyźni

Sztokholm 1925 • Berlin 1927 • Budapeszt 1930 • Budapeszt 1934 • Mediolan 1937 • Dublin 1939 • Dublin 1947 • Oslo 1949 • Mediolan 1951 • Stolica Polski 1953 • Berlin Zach. 1955 • Praga 1957 • Lucerna 1959 • Belgrad 1961 • Moskwa 1963 • Berlin 1965 • Rzym 1967 • Bukareszt 1969 • Madryt 1971 • Belgrad 1973 • Katowice 1975 • Halle 1977 • Osada 1979 • Tampere 1981 • Warna 1983 • Budapeszt 1985 • Turyn 1987 • Ateny 1989 • Göteborg 1991 • Internat 1993 • Vejle 1996 • Mińsk 1998 • Tampere 2000 • Perm 2002 • Bank 2004 • Płowdiw 2006 • Liverpool 2008

Kobiety

St.Amand-les-Eaux 2001 • Pecz 2003 • Riccione 2004 • Tønsberg 2005 • Syreni gród 2006

Kategorie: Mistrzostwa Europy w boksie • Budapeszt • 1934 w sporcie

Michael Michał Krzyżewski (ur. 13 lutego 1947 w Chicago) to jankeski instruktor koszykówki pochodzenia polskiego. Chwilowo prowadzi uniwersytecką drużynę Duke Blue Devils tudzież reprezentację narodową Stanów Zjednoczonych w koszykówce mężczyzn.

Kategorie: Trenerzy koszykarscy • Piłka koszykowa w Stanach Zjednoczonych • Sportowcy polonijni • Urodzeni w 1947Ukryta kategoria: Zalążki artykułów

Sašo Filipovski

Sašo Filipovski (ur. 6 września 1974 w Ljubljanie) – słoweński instruktor koszykarski, teraz instruktor Turowa Zgorzelec, kto prowadzi od sezonu 2006/2007. Przedtem przez masa lat skrępowany był ze słoweńskim klubem koszykarskim Union Olimpija Ljubljana.

Spis treści

• 1 Kariera
• 2 Osiągnięcia
  • 2.1 Jak największej rangi trener
  • 2.2 Jak prawa ręka trenera
• 3 Ciekawostki

//

Kariera

Grał w charakterze zawodnik w drużynach młodzieżowych. Wszelako po kontuzji ramienia zdecydował się poczęstować szkoła wyższa na Wydziale Sportu Uniwersytetu w Ljubljanie. Na tej uczelni został asystentem, dokąd przez dwójka lata łączył teorię z praktyką – dwie rózgi na dzień uczestnicząc w treningach zespołu Olimpiji Ljubljana. W tym klubie Filipovski zaczął swoją pracę w 1996 roku jak prawa ręka trenera (Zmago Sagadina). W sezonie 2003/2004 a 2004/2005 był pierwszym trenerem Olimpiji prowadząc ów partia w rozgrywkach Ligi Słoweńskiej, Lidze Adriatyckiej i Euroligi. Od sezonu 2006/2007 jest trenerem Turowa Zgorzelec, jaki rozrywka w PLK natomiast od sezonu 2007/2008 w Eurocup.

• 2006-2009 – naczelny instruktor (Turów Zgorzelec)
• 2005-2006 – barki trenera (Union Olimpija Ljubljana)
• 2003-2005 – najwyższy instruktor (Union Olimpija Ljubljana)
• 1996-2003 – prawa ręka trenera (Union Olimpija Ljubljana)

Osiągnięcia

Pomimo młodego wieku, słoweński instruktor osiągnął obecnie sporo sukcesów. Zarówno na arenie krajowej gdy i międzynarodowej.

W charakterze naczelny trener

• 2008
  • Wicemistrzostwo Nasz (Turów Zgorzelec)
  • Final Eight Pucharu ULEB (Turów Zgorzelec)
  • Najlepszy instruktor DBE 2007/2008 (Turów Zgorzelec)
• 2007
  • Wicemistrzostwo Krajowy (Turów Zgorzelec)
  • Najlepszy instruktor DBE 2006/2007 (Turów Zgorzelec)
• 2005
  • Mistrzostwo Słowenii (Union Olimpija Ljubljana)
  • Puchar Słowenii (Union Olimpija Ljubljana)
• 2004
  • Mistrzostwo Słowenii (Union Olimpija Ljubljana)
  • Super Kielich Słowenii (Union Olimpija Ljubljana)
  • Top 16 Euroligi (Union Olimpija Ljubljana)
  • Final Four Ligi Adriatyckiej (Union Olimpija Ljubljana)

W charakterze pomocnik trenera

• 1997-1999, 2001-2002, 2006 – maestria Słowenii (Union Olimpija Ljubljana)
• 1997-2003, 2006 – Czara Słowenii (Union Olimpija Ljubljana)
• 2003 – Superpuchar Słowenii (Union Olimpija Ljubljana)
• 2002 – Maestria Ligi Adriatyckiej (Union Olimpija Ljubljana)
• 1997 – 3 obszar w Eurolidze (Union Olimpija Ljubljana)

Ciekawostki

• Ma macedońskie korzenie.
• Za podstawę osiągania sukcesów w koszykówce uważa: ciężką pracę, dobrą obronę, odpowiednie rozwiązanie mentalne natomiast “strach zespołu”.
• Jego tatuś był bramkarzem w drużynie Vardaru Skopje, a pierwowzór grała w siatkówkę.
• Latem 2003 roku był przymierzany do roli szkoleniowca Śląska Wrocław, jakkolwiek wybrał posadę pierwszego trenera Olimpiji Ljubljana.

Kategorie: Trenerzy koszykarscy • Urodzeni w 1974 • Słoweńcy

David Dedek (ur. 25 stycznia 1971 w Lublanie, Słowenia) - od sezonu 2006/2007 instruktor, a uprzednio barki trenera drużyny koszykarskiej Anwil Włocławek. Skończył uczelnia na Uniwersytecie w Lublanie (elektrotechnika i AWF).

Spis treści

• 1 Awans trenera
  • 1.1 Drużyna
  • 1.2 Personel Slowenii
  • 1.3 Sukcesy

//

Promocja trenera

Drużyna

• 1984/85 OS France Bevk (buda - dzieci 12-13 lat) - II Trener
• 1988/89 »Jezica« (1. przymierze - dzieci 14-15 lat) - II Trener
• 1989/90 OS »Danila Kumar« (buda - dzieci 12-15 lat) - Najważniejszy trener
• 1990/91 OS »Milan Sustarsic« (buda - dzieci 10-15 lat) - Najwyższy trener
• 1991/92 »Jezica« (2. związek - dzieci 14-15 lat) - Naczelny trener
• 1992/93 »Jezica« (1. konfederacja - dzieci 14-15 lat) - Zwierzchni trener
• 1993/94 »Jezica« (1. przymierze - kadeci 16-17 lat) - Wiodący prym trener
• 1994/95 »Jezica« (1. konfederacja - kadeci 16-17 lat) - Najwyższy trener
• 1994/95 »Jezica« (1. związek - juniorzy 18-19 lat) - Najważniejszy trener
• 1994/95 »Jezica« (1.B) - Zwierzchni trener
• 1995/96 »Iskra Litus« (1.A) - II Trener
• 1995/96 »Smelt Olimpija« (1. przymierze- kadeci 16-17 lat) - Największej rangi trener
• 1995/96 »Jezica« (1.B) - Zwierzchni trener
• 1996/97 »Jezica« (1.B) - Naczelny trener
• 1997/98 »IMOS Jezica« (Związek 1., Euro League) - Wiodący prym trener
• 1998/99 »Slovan« (1.A) - Wiodący prym trener
• 1998/99 »Slovan« (1. przymierze - do 20 lat) - Największej rangi trener
• 2000/01 »Kraski zidar« (1.A) - Wiodący prym trener
• 2001/02 »Jurij Plava laguna« (1.B) - Naczelny trener
• 2002/03 »Jurij Plava laguna« (1.A) - Najwyższy trener
• 2002/03 Anwil Włocławek (PLK) - II Trener
• 2003/04 Anwil Włocławek (PLK) - II Trener
• 2004/05 Anwil Włocławek (PLK) - II Trener
• 2005/06 Anwil Włocławek (PLK) - II Trener
• 2006/07 Anwil Włocławek (PLK) - Zwierzchni Instruktor do 1/2007
• 2007/08 Śląsk Wrocław (PLK) - II Instruktor do 11/2007
• 2007/08 Prokom żołądź Sopot (PLK) - II Instruktor od 12/2007

Pracownicy Slowenii

• 1993-1996 - Istanbul ’95 do 22 lat - II Trener
• 1996-1997 - Barcelona ’97 - II Trener
• 2000-2001 - kadeci (r. 1985) - Największej rangi trener
• 2002 - juniory (r. 1986) - Naczelny trener

Sukcesy

• 1984/85 OS France Bevk (buda - dzieci 12-13 lat) - II Instruktor - Maestria Slowenii
• 1993/94 »Jezica« (1. konfederacja - kadeci 16-17 lat) - Najważniejszy instruktor - Maestria Slowenii
• 1994/95 »Jezica« (1. związek - juniorzy 18-19 lat - Główny instruktor - Wicemistrzostwo Slowenii
• 1997/98 »IMOS Jezica« - Wiodący prym instruktor - Maestria Slowenii
• 1997/98 »IMOS Jezica« - Wiodący prym instruktor - Czara Slowenii
• 1998/99 »Slovan« do 20 lat - Największej rangi instruktor - Maestria Slowenii
• 2001/02 »Jurij Plava laguna« - Główny instruktor - Rekordzista „1.B league“
• 2002/03 Anwil Włocławek (PLK) - II Instruktor - Maestria Polski
• 2004/05 Anwil Włocławek (PLK) - II Instruktor - Wicemistrzostwo Polski
• 2005/06 Anwil Włocławek (PLK) - II Instruktor - Wicemistrzostwo Polski
• 2007/08 Prokom żołądź Sopot (PLK) - II Instruktor - Czara Polski
• 2007/08 Prokom żołądź Sopot (PLK) - II Instruktor - Maestria Polski

Kategorie: Trenerzy koszykarscy • Słoweńcy • Urodzeni w 1971 • Koszykarze Anwilu Włocławek • Trenerzy koszykarscy Śląska Wrocław

Aleksander Jakowlewicz Gomelski, ros. Александр Яковлевич Гомельский (ur. 18 stycznia 1928 w Leningradzie, zm. 16 sierpnia 2005 w Moskwie) - znany język rosyjski instruktor koszykówki.

Prowadził m.in. zespoły klubowe ASK Ryga i CSKA Moskwa, jednakowoż sławę i sukcesy odnosił przede wszystkim z zespołem narodowym ZSRR. Był trenerem reprezentacji ZSRR na pięciu igrzyskach olimpijskich, na których jego podopieczni zdobyli złocisty (Seul 1988), srebrzysty (Tokio 1964) i dwaj brązowe medale (Meksyk 1968 i Moskwa 1980). Podwójnie poprowadził koszykarzy radzieckich do czempionat świata (1967, 1982, skądinąd brązowe medale mistrzostw świata w 1963 i 1967), a ośmiokrotnie do czempionat Europy (1959, 1961, 1963, 1965, 1967, 1969, 1979, 1981). Poniżej dekadencja kariery trenerskiej pracował również w Hiszpanii, Francji i USA.

Jako jeden z współtwórców nowoczesnej koszykówki europejskiej został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Kuluar of Fame Koszykówki w Springfield (Massachusetts) w 1995.

Przyczyną zgonu był najprawdopodobniej guz nowotworowy, kto lekarze wykryli zanim ośmioma laty.

Kategorie: Trenerzy koszykarscy • Rosyjscy sportowcy • Urodzeni w 1928 • Zmarli w 2005

Red Auerbach

Arnold Jacob ‘Red’ Auerbach (ur. 20 września 1917, zm. 28 października 2006) - były jankeski instruktor koszykarski pracujący w zawodowej lidze NBA, był prezydentem drużyny Boston Celtics. Pracując z tą drużyną w latach 1950-1966 zdobył dziewięciokrotnie tytuł mistrza NBA (w latach 1957, 1959-1966). Ustanowił tym samym najlepszy wynik w największej liczbie tytułów mistrzowskich NBA, kto później wyrównał Phil Jackson. W czasie 20-letniej kariery trenerskiej trenowane przez niego drużyny zwyciężyły w sezonie zasadniczym 938 bicie (już trenował drużyny Washington Capitols i Tri-Cities Hawks), co było niepobitym rekordem do sezonu 1994-1995, gdy to przewyższył go Lenny Wilkens. W 1980 został popularny za najlepszego trenera NBA wszech czasów.

Red Auerbach trenował również młodzież w swojej Red Auerbach Basketball School i prowadził fundację na rzecz młodzieży. Zmarł na ofensywa serca.

p • d • e
Boston Celtics 1956-57 Mistrzowie NBA

6 Russell • 14 Cousy • 15 Heinsohn • 16 Nichols • 17 Phillip • 18 Loscutoff • 19 Risen • 20 Hemric • 21 Sharman • 23 Ramsey • 29 Tsioropoulos • Trener Auerbach

p • d • e
Boston Celtics 1958-59 Mistrzowie NBA

6 Russell • 14 Cousy • 15 Heinsohn • 16 Swain • 17 Conley • 18 Loscutoff • 21 Sharman • 23 Ramsey • 24 S. Jones • 25 K.C. Jones • 29 Tsioropoulos • Trener Auerbach

p • d • e
Boston Celtics 1959-60 Mistrzowie NBA

6 Russell • 14 Cousy • 15 Heinsohn • 16 Richter • 17 Conley • 18 Loscutoff • 19 King • 20 Guarilia • 21 Sharman • 23 Ramsey • 24 S. Jones • 25 K.C. Jones • Trener Auerbach

p • d • e
Boston Celtics 1960-61 Mistrzowie NBA

6 Russell • 14 Cousy • 15 Heinsohn • 16 Sanders • 17 Conley • 18 Loscutoff • 20 Guarilia • 21 Sharman • 23 Ramsey • 24 S. Jones • 25 K.C. Jones • Trener Auerbach

p • d • e
Boston Celtics 1961-62 Mistrzowie NBA

4 Braun • 6 Russell • 14 Cousy • 15 Heinsohn • 16 Sanders • 18 Loscutoff • 20 Guarilia • 21 Phillips • 23 Ramsey • 24 S. Jones • 25 K.C. Jones • Trener Auerbach

p • d • e
Boston Celtics 1962-63 Mistrzowie NBA

4 Lovellette • 6 Russell • 12 Swartz • 14 Cousy • 15 Heinsohn • 16 Sanders • 17 Havlicek • 18 Loscutoff • 20 Guarilia • 23 Ramsey • 24 S. Jones • 25 K.C. Jones • Trener Auerbach

p • d • e
Boston Celtics 1963-64 Mistrzowie NBA

4 Lovellette • 6 Russell • 12 Naulls • 15 Heinsohn • 16 Sanders • 17 Havlicek • 18 Loscutoff • 20 Siegfried • 21 McCarthy • 23 Ramsey • 24 S. Jones • 25 K.C. Jones • Trener Auerbach

p • d • e
Boston Celtics 1964-65 Mistrzowie NBA

4 Ward • 5 Thompson • 6 Russell • 11 Counts • 12 Naulls • 15 Heinsohn • 16 Sanders • 17 Havlicek • 20 Siegfried • 21 Bonham • 24 S. Jones • 25 K.C. Jones • 34 Nordman • Trener Auerbach

p • d • e
Boston Celtics 1965-66 Mistrzowie NBA

5 Thompson • 6 Russell • 11 Counts • 12 Naulls • 12 Watts • 16 Sanders • 17 Havlicek • 18 Sauldsberry • 19 Nelson • 20 Siegfried • 21 Bonham • 24 S. Jones • 25 K.C. Jones • 28 Green • Trener Auerbach

Kategorie: Trenerzy koszykarscy • Urodzeni w 1917 • Zmarli w 2006 • Amerykańscy Żydzi